هزاران بوسه زد بر چشم و بر سر

همایون را چو باز آمد به تن هوش

گرفت آن سر و سیمین را در آغوش

چو جان نازنینش داشت در بر

ملک در دست و پای مادر افتاد

سرشک آتشین از دیده بگشاد

چو از مادر جدا شد شاه جمشید