که یابند از زبانت مردم آزار

زمین از روی حلم آنرا فرو خورد

چه مایه تخم نیکویی برآورد

زبان آور مشو زنهار چون مار

همه دل باش همچون غنچه تا جان

چو گل گردد ز انفاس تو خندان

تو همچون آب سرتا پا روانی