مبدع کن فکان که قیوم است

بی نیازست از آنچه تحت وی است

او زمبدع همی پذیرد ساز

پس به ابداع می رساند باز

ذات او را نظیر معدوم است

نظم هستی بدین نسق داده است

هستی ازکاف ر نون چنین زاده است