توباشی بران گیتی آویخته

بدی را تو اندر جهان مایه ای

هم از بی رهان برترین پایه ای

هران خون که شد درجهان ریخته

نیابی شب تیره آن را بخواب

که جویی همی روز در آفتاب

ایا مرد بدبخت بیدادگر