دل آزاده ام از صبح طربناک تر است

چون شفق گر چه مرا باده ز خون جگر است

عاشقی مایه شادی بود و گنج مراد

دل خالی ز محبت صدف بی گوهر است

جلوه برق شتابنده بود جلوه عمر