پروا کند از باده کشان زاهد غافل

از صحبت مردم دل ناشاد گریزد

چون آهوی وحشی که ز صیاد گریزد

چون کودک نادان که از استاد گریزد

دریاب که ایام گل و صبح جوانی

چون برق کند جلوه و چون باد گریزد