کآسودگی از خاطر ناشاد گریزد

دریاب که ایام گل و صبح جوانی

چون برق کند جلوه و چون باد گریزد

شادی کن اگر طالب آسایش خویشی

غم در دل روشن نزند خیمه اندوه

چون بوم که از خانه آباد گریزد

فریاد که دردام غمت سوختگان را