با جان تابناک ز محنت سرای خاک

دارد امید میوه ز شاخ بریده ای

از بس که خون فرو چکد از تیغ آسمان

ماند شفق به دامن در خون کشیده ای

رفتیم همچو قطره اشکی ز دیده ای

دردی که بهر جان رهی آفریده اند

یا رب مباد قسمت هیچ آفریده ای