زآن قطره سرشک فروماند پای مرد

بی آنکه از زبان بکشد بار منتی

چون گوهری که غلطد بر صفحه ای ز سیم

غلطان به سیمگون رخ وی اشک حسرتی

یکسر ز دست رفت گرش بود طاقتی

آتش فتاد در دلش از آب چشم دوست

گفتی میان آتش و آب است الفتی