مکان بر فراز ثریا گرفتی

عجب دارم از کوکب طالع تو

که بر فرق خورشید ماوا گرفتی

قدم از بساط گلستان کشیدی

فلک ساخت پیرایه زلف حورت

دل خود چو از خاکیان واگرفتی

مگر طایر بوستان بهشتی؟