مگر طایر بوستان بهشتی؟

مکان بر فراز ثریا گرفتی

فلک ساخت پیرایه زلف حورت

دل خود چو از خاکیان واگرفتی

که جا بر سر شاخ طوبی گرفتی

مگر پنجه مشک سای نسیمی؟

که گیسوی آن سرو بالا گرفتی