مگر پنجه مشک سای نسیمی؟

دل خود چو از خاکیان واگرفتی

مگر طایر بوستان بهشتی؟

که جا بر سر شاخ طوبی گرفتی

که گیسوی آن سرو بالا گرفتی

مگر دست اندیشه مایی ای گل؟

که زلفش به عجز و تمنا گرفتی