شکوه شوب غم دوران بدم

زندگانی از نفس هایش کنم

شب دل من مایل فریاد بود

خامشی از «یا ربم» باد بود

از تهی پیمانگی نالان بهدم

این قدر نظاره ام بیتاب شد

بال و پر بشکست و خر خواب شد