بال و پر بشکست و خر خواب شد

شکوه شوب غم دوران بدم

از تهی پیمانگی نالان بهدم

این قدر نظاره ام بیتاب شد

روی خود بنمود پیر حق سرشت

کو بحرف پهلوی قر ن نوشت

گفت «ای دیوانه ی ارباب عشق