روی خود بنمود پیر حق سرشت

از تهی پیمانگی نالان بهدم

این قدر نظاره ام بیتاب شد

بال و پر بشکست و خر خواب شد

کو بحرف پهلوی قر ن نوشت

گفت «ای دیوانه ی ارباب عشق

جرعه ئی گیر از شراب ناب عشق