بی تجلی نخل سینای خودی

از سوال ، افلاس گردد خوار تر

از گدائی گدیه گر نادار تر

از سوال آشفته اجزای خودی

مشت خاک خویش را از هم مپاش

مثل مه رزق خود از پهلو تراش

گرچه باشی تنگ روز و تنگ بخت