یک شعاعش جلوه ی ادراک تو

تو خودی از بیخودی نشناختی

خویش را اندر گمان انداختی

جوهر نوریست اندر خاک تو

عیشت از عیشش غم تو از غمش

زنده ئی از انقلاب هر دمش

واحدستو بر نمی تابد دوئی