عیشت از عیشش غم تو از غمش

خویش را اندر گمان انداختی

جوهر نوریست اندر خاک تو

یک شعاعش جلوه ی ادراک تو

زنده ئی از انقلاب هر دمش

واحدستو بر نمی تابد دوئی

من ز تاب او من استم تو توئی