من ز تاب او من استم تو توئی

عیشت از عیشش غم تو از غمش

زنده ئی از انقلاب هر دمش

واحدستو بر نمی تابد دوئی

خویش دار و خویش باز و خویش ساز

نازها می پرورد اندر نیاز

آتشی از سوز او گردد بلند