پای در هنگامه ی جلوت نهد

خوگر پیکار پیهم دیدمش

هم خودی هم زندگی نامیدش

چون ز خلوت خویش را بیرون دهد

نقش گیر اندر دلش «او» می شود

«من» ز هم می ریزد و «تو» می شود

جبر ، قطع اختیارش می کند