نقش گیر اندر دلش «او» می شود

هم خودی هم زندگی نامیدش

چون ز خلوت خویش را بیرون دهد

پای در هنگامه ی جلوت نهد

«من» ز هم می ریزد و «تو» می شود

جبر ، قطع اختیارش می کند

از محبت مایه دارش می کند