ای ز یاد غیر تو جانم تهی

در صدف مثل گهر پوشیده ماند

آخر از پیمانه چشمم چکید

در ضمیر من نواها آفرید

بر لبش آرم اگر فرمان دهی

زندگی را از عمل سامان نبود

پس مرا این آرزو شایان نبود