پیچیده بخود چو موج دریا

بر دوش خیال بسته محمل

جویای می و شکسته جامی

چون صبح به باد چیده دامی

آواره چو گرد باد صحرا

عشق تو دلم ربود ناگاه

از کار گره گشود ناگاه