عشق تو دلم ربود ناگاه

چون صبح به باد چیده دامی

پیچیده بخود چو موج دریا

آواره چو گرد باد صحرا

از کار گره گشود ناگاه

آگاه ز هستی و عدم ساخت

بتخانه عقل را حرم ساخت