مشرب باده گساران کهن این بود است

دوش در میکده ترسا بچه باده فروش

گفت از من سخنی دار چو آویزه بگوش

که تو از میکده خیزی همه مستی همه هوش

من نگویم که فروبند لب از نکته شوق

ادب از دست مده باده به اندازه بنوش