خاک سیاه خویش چو آئینه وانمود

انسان که رخ ز غازه تهذیب بر فروخت

پوشید پنجه را ته دستانه حریر

افسونی قلم شد و تیغ از کمر گشود

این بوالهوس صنم کده صلح عام ساخت