پوشید پنجه را ته دستانه حریر

انسان که رخ ز غازه تهذیب بر فروخت

خاک سیاه خویش چو آئینه وانمود

افسونی قلم شد و تیغ از کمر گشود

این بوالهوس صنم کده صلح عام ساخت

رقصید گرد او به نواهای چنگ و عود