یک نگه یک خنده دزدیده یک تابنده اشک

نیست در کوی تو چون من آرزومندی دگر

بسکه غیرت میبرم از دیده بینای خویش

از نگه بافم به رخسار تو رو بندی دگر

بهر پیمان محبت نیست سوگندی دگر

عشق را نازم که از بیتابی روز فراق

جان ما را بست با درد تو پیوندی دگر