عشق را نازم که از بیتابی روز فراق

از نگه بافم به رخسار تو رو بندی دگر

یک نگه یک خنده دزدیده یک تابنده اشک

بهر پیمان محبت نیست سوگندی دگر

جان ما را بست با درد تو پیوندی دگر

تا شوی بیباک تر در ناله ای مرغ بهار

آتشی گیر از حریم سینه ام چندی دگر