نوا ز حوصله دوستان بلند تر است

که جز به صحبت یاران رازدان نچشید

فزون قبیله آن پخته کار باد که گفت

چراغ راه حیات است جلوه امید

غزل سرا شدم آنجا که هیچکس نشنید

عیار معرفت مشتری است جنس سخن

خوشم از آنکه متاع مرا کسی نخرید