باده بخور غزل سرای بند گشا قبای را

آه درونه تاب کو اشک جگر گداز کو

شیشه به سنگ میزنم عقل گره گشای را

بزم به باغ و راغ کش زخمه بتار چنگ زن

صبح دمید و کاروان کرد نماز و رخت بست

تو نشنیده ئی مگر زمزمه درای را

ناز شهان نمی کشم زخم کرم نمی خورم