فقر را نیز جهانبان و جهانگیر کنند

ید بیضای کلیمی به سیاهی بخشند

گاه شاهی به جگر گوشه سلطان ندهند

گاه باشد که بزندانی چاهی بخشند

که به این راه نشین تیغ نگاهی بخشند

عشق پامال خرد گشت و جهان دیگر شد

بود آیا که مرا رخصت آهی بخشند