عشق پامال خرد گشت و جهان دیگر شد

گاه باشد که بزندانی چاهی بخشند

فقر را نیز جهانبان و جهانگیر کنند

که به این راه نشین تیغ نگاهی بخشند

بود آیا که مرا رخصت آهی بخشند