نفسم با تو کند آنچه به گل کرد نسیم

چه توان کرد که از کوه نیاید کاهی

مگذر از نغمه شوقم که بیابی در وی

رمز درویشی و سرمایه شاهنشاهی

اگر از لذت آه سحری آگاهی

ای فلک چشم تو بیباک و بلا جوست هنوز

می شناسم که تماشای دگر میخواهی