ای فلک چشم تو بیباک و بلا جوست هنوز

رمز درویشی و سرمایه شاهنشاهی

نفسم با تو کند آنچه به گل کرد نسیم

اگر از لذت آه سحری آگاهی

می شناسم که تماشای دگر میخواهی