برق را این به جگر میزند آن رام کند

از من ای باد صبا گوی به دانای فرنگ

عقل تا بال گشود است گرفتار تر است

عشق از عقل فسون پیشه جگردار تر است

چشم جز رنگ گل و لاله نبیند ورنه

آنچه در پرده رنگ است پدیدار تر است