عشق از عقل فسون پیشه جگردار تر است

از من ای باد صبا گوی به دانای فرنگ

عقل تا بال گشود است گرفتار تر است

برق را این به جگر میزند آن رام کند

چشم جز رنگ گل و لاله نبیند ورنه

آنچه در پرده رنگ است پدیدار تر است

عجب آن نیست که اعجاز مسیحا داری