عجب این است که بیمار تو بیمار تر است

چشم جز رنگ گل و لاله نبیند ورنه

آنچه در پرده رنگ است پدیدار تر است

عجب آن نیست که اعجاز مسیحا داری

دانش اندوخته ئی دل ز کف انداخته ئی

آه زان نقد گرانمایه که در باخته ئی

حکمت و فلسفه کاریست که پایانش نیست