دانش اندوخته ئی دل ز کف انداخته ئی

آنچه در پرده رنگ است پدیدار تر است

عجب آن نیست که اعجاز مسیحا داری

عجب این است که بیمار تو بیمار تر است

آه زان نقد گرانمایه که در باخته ئی

حکمت و فلسفه کاریست که پایانش نیست

سیلی عشق و محبت به دبستانش نیست