در نگر همت ما را که به داوی فکنیم

نور افرشته و سوز دل آدم با اوست

ما ز خلوت کده عشق برون تاخته ایم

خاک پا را صفت آینه پرداخته ایم

دو جهان را که نهان برده عیان باخته ایم

پیش ما میگذرد سلسله شام و سحر

بر لب جوی روان خیمه بر افروخته ایم