دو جهان را که نهان برده عیان باخته ایم

ما ز خلوت کده عشق برون تاخته ایم

خاک پا را صفت آینه پرداخته ایم

در نگر همت ما را که به داوی فکنیم

پیش ما میگذرد سلسله شام و سحر

بر لب جوی روان خیمه بر افروخته ایم

در دل ما که برین دیر کهن شبخون ریخت