به نظاره جمالی چو ستاره دیده بازم

من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم

بهوای زخمه تو همه ناله خموشم

تو باین گمان که شاید ز نوا فتاده سازم

به ضمیرم آنچنان کن که ز شعله نوائی