بهوای زخمه تو همه ناله خموشم

من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم

به نظاره جمالی چو ستاره دیده بازم

تو باین گمان که شاید ز نوا فتاده سازم

به ضمیرم آنچنان کن که ز شعله نوائی

دل خاکیان فروزم دل نوریان گدازم