تو خدای بی نیازی نرسی بسوز و سازم

به ضمیرم آنچنان کن که ز شعله نوائی

دل خاکیان فروزم دل نوریان گدازم

تب و تاب فطرت ما ز نیازمندی ما

به کسی عیان نکردم ز کسی نهان نکردم

غزل آنچنان سرودم که برون فتاد رازم