بوریای ره نشینی در فتد با تخت کی

آنچه من در بزم شوق آورده ام دانی که چیست؟

یک چمن گل یک نیستان ناله یک خمخانه می

زنده کن باز آن محبت را که از نیروی او

دوستان خرم که بر منزل رسید آواره ئی

من پریشان جاده های علم و دانش کرده طی