دوستان خرم که بر منزل رسید آواره ئی

یک چمن گل یک نیستان ناله یک خمخانه می

زنده کن باز آن محبت را که از نیروی او

بوریای ره نشینی در فتد با تخت کی

من پریشان جاده های علم و دانش کرده طی