طایر زیرکی برد دانه زیر دام را

من بسرود زندگی آتش او فزوده ام

تو نم شبنمی بده لاله تشنه کام را

عقل ورق ورق بگشت عشق به نکته ئی رسید

نغمه کجا و من کجا ساز سخن بهانه ایست

سوی قطار می کشم ناقه بی زمام را

وقت برهنه گفتن است من به کنایه گفته ام