نغمه کجا و من کجا ساز سخن بهانه ایست

تو نم شبنمی بده لاله تشنه کام را

عقل ورق ورق بگشت عشق به نکته ئی رسید

طایر زیرکی برد دانه زیر دام را

سوی قطار می کشم ناقه بی زمام را

وقت برهنه گفتن است من به کنایه گفته ام

خود تو بگو کجا برم هم نفسان خام را