زمین به پشت خود الوند و بیستون دارد

که هر ستاره جهان است یا جهان بود است

به چشم مور فرومایه آشکار آید

هزار نکته که از چشم ما نهان بود است

غبار ماست که بر دوش او گران بود است

ز داغ لاله خونین پیاله می بینم

که این گسسته نفس صاحب فغان بود است