غبار ماست که بر دوش او گران بود است

به چشم مور فرومایه آشکار آید

هزار نکته که از چشم ما نهان بود است

زمین به پشت خود الوند و بیستون دارد

ز داغ لاله خونین پیاله می بینم

که این گسسته نفس صاحب فغان بود است